A Land With No Ceremony

ในปี 2020 ขณะที่มาตรการจำกัดการแพร่ระบาดในจีนเริ่มผ่อนคลายลง นักไวโอลินคนหนึ่งเดินทางกลับบ้านเกิดเพื่อเยี่ยมพ่อแม่และเพื่อนเก่า เหตุการณ์ไม่คาดฝันพลิกผันทุกอย่าง และสิ่งที่ควรจะเป็นพิธีของครอบครัว ก็ไม่อาจเรียกได้ว่าเป็นเช่นนั้นอีกต่อไป

ถ่ายทำบางส่วนในช่วงล็อกดาวน์ที่เสิ่นเจิ้นและบ้านเกิดของผู้กำกับในมณฑลหูเป่ย โดยผสมฟุตเตจสารคดีเข้ากับฉากที่จัดขึ้นใหม่ หลังคุณยายของผู้กำกับเสียชีวิตลง ลูก ๆ ของคุณยายก็ทะเลาะกันเรื่องการจัดงานศพ ขณะที่แต่ละคนก็ต่างทำในสิ่งที่ตนเองสนใจ ปล่อยให้ร่างของคุณยายเป็นพยานเงียบ ๆ ต่อการเปลี่ยนแปลงที่ดูเฉยเมยอย่างแปลกประหลาด เมื่อฤดูใบไม้ผลิมาถึงและผู้คนเริ่มเฉลิมฉลองอีกครั้ง ภาพยนตร์เรื่องนี้ตั้งคำถามว่าการเฉลิมฉลองที่แท้จริง หรือพิธีการที่แท้จริงใด ๆ มีอยู่จริงในดินแดนแห่งนี้หรือไม่

In 2020, as pandemic restrictions in China eased, a violinist returns to his hometown to visit his parents and old friends. A sudden accident upends everything that follows, and what should have been a family ceremony can no longer truly be called one.

Shot partly during the lockdown in Shenzhen and in the director's hometown in Hubei, the film mixes documentary footage with restaged scenes: after the director's grandmother passes away, her children argue over funeral arrangements while each pursues their own concerns, leaving the grandmother's body as the silent witness to a strangely indifferent transition. When spring arrives and people begin to celebrate again, the film asks whether any real celebration — or any real ceremony — actually exists in this land.